O muzyce w astrofizyce

Czy wiecie, że czarne dziury „dzwonią”?

W układzie podwójnym, gdy czarne dziury się zlewają, w ostatecznym momencie połączenia rozlega się dzwon – wybuch fal grawitacyjnych, który może zostać zarejestrowany przez specjalne detektory.

Jednym z osiągnięć Projektu Araucaria jest opisanie wyjątkowej gwiazdy, która początkowo zdawała się nie mieć prawa zaistnieć. Była to gwiazda typu pulsacyjnego, jednak o masie zaledwie 0,25 Słońca, podczas gdy dotychczasowa wiedza wskazywała na minimalną masę tego typu gwiazd na 0,75 Słońca.

Jej wyjątkowość wzmacniał fakt, że znajdowała się w układzie podwójnym – czyli dwu-gwiezdnym.

Było to cudowne zrządzenie losu, ponieważ ten fakt pozwalał na dokładną analizę jej cech i finalnie okazał się być też wytłumaczeniem anomalii masy.

Nazwa tej gwiazdy to… RR Lira.

Projekt Araucaria zajmuje się mierzeniem wszechświata. Jedną z metod jest analiza spektralna światła emitowanego przez gwiazdy.

Spektralizm to też jeden z nurtów XX-wiecznej awangardy, głównie skupionej wokół francuskiej szkoły kompozytorskiej.

Dziwnym zrządzeniem losu jest też jednym z moich ulubionych.

Świętym Graalem astrofizyki jest tzw. Stała Hubble’a – wielkość określająca tempo rozszerzania się wszechświata.

Istnieją dwie metody obliczenia Stałej Hubble’a – za pomocą wyznaczania odległości (tym zajmuje się Project Araucaria), oraz za pomocą badania Mikrofalowego Promieniowania Tła.

Problem w tym, że dwie metody prowadzą do odmiennych wyników, co określane jest mianem Napięcia Hubble’a.

Niemniej jednak, naukowcy są zgodnie, że wszechświat się rozszerza i w dodatku robi to co raz szybciej.

Można by rzec, że kosmos podlega nieskończonemu accelerando, co przedziwnie kojarzy się z iluzją nieskończonego przyspieszenia Risseta.

Trip update

Od wyruszenia w moją podróż minęło już 27 godzin.

Jestem na lotnisku w Santiago, czekam na lot do Antofagasty.

Ładuję baterię przy kawce i tradycyjnym deserze: Leche asada.